Każdy, kto kiedykolwiek miał łupież zdaje sobie doskonale sprawę z tego, jak trudno jest jednoznacznie wskazać jego przyczyny. Najczęściej łupież suchy (łojotokowy również) pojawia się na skórze wskutek drażniącego oddziaływania czynników zewnętrznych, ale czynniki te wbrew pozorom trudno zidentyfikować, bowiem należą do nich i woda (nawet niewielkie wahania składu chemicznego wody, którą myjemy głowę mogą przyczynić się do powstania łupieżu), i czynniki atmosferyczne, i środki używane do pielęgnacji włosów. Wszystkich czynników jest sporo, a i tak często kilka z nich nakłada się na siebie. Najprościej byłoby stwierdzić, że łupież suchy (i inne postaci łupieżu) jest skutkiem reakcji organizmu na niekorzystnie oddziałujące nań czynniki zewnętrzne, co jednocześnie łączy się z działalnością grzybów powodujących łupież (Malassezia furfur – to drożdżaki stale bytujące na naszej skórze, przystępujące do ataku z chwilą zachwiania jej równowagi biologicznej).
Skoro o agresywnym drożdżaku mowa warto podkreślić fakt, iż na jego namnażanie się mogą mieć wpływ nie tylko warunki zewnętrzne, ale i generalnie kwestie związane z odpornością naszych organizmów. Stres, choroby, alergie – wszystko to sprzyja zachwianiu równowagi biologicznej. Jeśli grzyby to wyczują problem mamy murowany, bowiem układ odpornościowy ( w związku z ukierunkowaniem się na walkę z innymi problemami) może ich nie zwalczyć.

Objawy łupieżu suchego

Łupież suchy jest w zasadzie bardzo prosty do zdiagnozowania – w łupieżu tym we włosach pojawia się mnóstwo obumarłych, drobnych, łusek naskórka, które swobodnie spadają na ramiona i plecy. Nieco problemów może sprawić zdiagnozowanie łupieżu tłustego, który bardzo często bywa mylony z innymi chorobami skóry głowy (a jest ich sporo). W łupieżu tłustym łuski ściśle przylegają do skóry głowy, są żółtawe i zbite. Podobne objawy dają grzybice, łojotokowe zapalenie skóry głowy czy łuszczyca. Jeśli szampon przeciwłupieżowy sobie z tymi objawami nie radzi najlepszym rozwiązaniem jest skonsultowanie się z dermatologiem. Bywa i tak, że sam łupież wymagać będzie ukierunkowanego leczenia. Jeśli utrzymuje się na skórze zbyt długo z wizytą u lekarza nie ma co zwlekać.

Leczenie łupieżu

Leczenie łupieżu polega na użyciu środków o działaniu zewnętrznym. Zazwyczaj stosuje się leki o działaniu przeciwłojotokowym, grzybobójczym i złuszczającym oraz stabilizującym procesy przyrastania naskórka. Popularne lecznicze szampony przeciwłupieżowe wykazują bardzo kompleksowe i skuteczne działanie. Nieco inaczej jest z kosmetykami tj. szamponami kosmetycznymi nie zawierającymi środków leczniczych – one akurat z łupieżem mogą sobie nie poradzić, choć zazwyczaj sprawdzają się w profilaktyce.
Jeśli mamy skłonności do łupieżu przyczyną tego stanu rzeczy może być obniżona odporność i wzmożony łojotok – a one bardzo często pojawiają się wskutek błędów dietetycznych. W razie nawracania problemu warto więc przyjrzeć się diecie, wyeliminować szkodliwe pokarmy oraz w razie potrzeby zastosować suplementację witaminami i mikroelementami stabilizującymi funkcje organizmu (również wydzielanie łoju i pracę układu odpornościowego).

Profilaktyka

Łupieżowi nie zawsze można w stu procentach zapobiec, ale można zminimalizować ryzyko jego wystąpienia. Łupież suchy (i inne rodzaje łupieżu) pojawiają się najczęściej wskutek podrażnień. Je akurat można w dużym stopniu wyeliminować dbając o przestrzeganie zaleceń pielęgnacyjnych dla rodzaju włosów (i potrzeb skóry) oraz obserwując własny organizm – w ten sposób dość szybko zdiagnozujemy te czynniki, które przyczyniają się do nawrotu bądź nasilenia łupieżu.
Leczenie łupieżu jest o tyle istotne, że o ile sam w sobie nie szkodzi on zanadto naszym włosom (jedynie niekorzystnie wpływa na wygląd), o tyle łupież przechodzący w łupież tłusty skutkuje nasileniem łojotoku, a to zjawisko grozi łysieniem łojotokowym. W trosce o zachowanie czupryny w stanie nienaruszonym warto więc mimo wszystko łupież leczyć nawet wtedy, gdy niespecjalnie wpływa on na nasze samopoczucie lub wygląd.