Zmarszczki, nadwaga, pryszcze, za mały czy za duży biust to niewielkie głupstwo w porównaniu z łysieniem. Kobieta może być zgrabna albo niekonieczne,  ładna albo i nie, ale zawsze powinna mieć włosy. Najlepiej zdrowe, gęste i lśniące, modnie przystrzyżone i zadbane. Niestety, nie wszystkie są takimi szczęśliwcami. Panie również cierpią na różne rodzaje łysienia.

Łysienie typu męskiego

Ten typ, najbardziej charakterystyczny dla mężczyzn przytrafia się kobietom w dwóch okresach życia: między 20 a 24 rokiem życia oraz między 35 a 39 rokiem życia. Jest to skutek zaburzeń hormonalnych, kiedy to występuje przewaga androgenów nad estrogenami.   Prawdopodobnie jest to uwarunkowane genetycznie. U kobiet przerzedzanie włosów rzadko doprowadza do powstawania łysiny. Częściej jest to łysienie rozlane. Większe ubytki zauważa się tylko na skroniach, wzdłuż linii czołowej oraz na czubku głowy. Kobiety zwykle szybko przystępują do walki z przerzedzaniem włosów, zgłaszając się do dermatologa, wykonując badanie poziomu stężenia hormonów we krwi, dlatego łysienie jest szybko powstrzymane i możliwy jest porost włosów w uszkodzonych, ale pobudzonych do działania mieszkach włosowych.

Kobietę cierpiącą na ten ten rodzaj łysienia poddaje poddaje się leczeniu hormonalnemu, zmniejszającemu produkcję androgenów, a uzupełniających niedobory estrogenów.

Łysienie rozlane niebliznowaciejące

Łysienie rozlane u pań może być spowodowane wieloma czynnikami. Do jednych z nich należy anemia i niedobory pokarmowe. Często się to zdarza młodym dziewczynom, które w zapale odchudzania się stosują rygorystyczne diety, przechodzą a głodówki, pozbawiając organizm niezbędnych mikroelementów, głównie żelaza, i witamin. Trzeba wiedzieć, że włosy najszybciej reagują na wszelkie, jeszcze nieujawniające się choroby.

Inne przyczyny to: nadczynność lub niedoczynność tarczycy, niektóre choroby zakaźne, niektóre leki, stres a także nieprawidłowa pielęgnacja włosów. Włosy wypadają po kilku tygodniach od wystąpienia przyczyny, tak że nie zawsze kojarzy się przerzedzanie włosów z przeszłymi problemami. Cechą tego rodzaju łysienia jest jego odwracalność. Po ustaniu przyczyny włosy po kilku miesiącach odzyskują dawną gęstość.

Mało kobiet zdaje sobie sprawę, że może tracić włosy na skutek niewłaściwie przeprowadzonych zabiegów fryzjerskich, nadużywania kosmetyków do stylizacji włosów. np. wiele szkód może narobić lakier zawierający szelak, który kruszy się i podrażnia skórę głowy.

Fryzury, np. koński ogon i kucyki, przy których trzon włosa jest mocno naprężony, powoduje wypadanie włosów nawet u dzieci. Wieloletnie takie uczesanie powoduje nieodwracalne wypadanie włosów, zwłaszcza nad czołem. Podobny jest skutek noszenia ciasnych opasek i ciasnych nakryć głowy oraz nakręcanie włosów na wałki i pozostawanie w nich przez kilka godzin.

Łysienie menopauzalne

Jest to skutek zaburzeń hormonalnych, kiedy to występuje niedobór estrogenów, a przewagę nad nimi mają androgeny. Łysienie występuje wówczas na szczycie głowy. Towarzyszy mu często hirsutyzm objawiający się między innymi pojawianiem się owłosienia np. na brodzie czy pogrubienie głosu. Leczenie polega na stosowaniu hormonalnej terapii zastępczej albo zażywaniu pigułek hormonalnych.

Łysienie po porodzie

Każda kobieta w okresie ciąży zauważa u siebie poprawę stanu włosów, które robią się mocne i gęste. Jest to dobroczynny wpływ estrogenów, których ilość wówczas wzrasta. To powoduje, że przedłużony zostaje etap anogenu, czyli wzrostu włosów, które nie wypadają, choć powinny.

Po porodzie, zwykle po 2 miesiącach,  gdy poziom estrogenów gwałtownie się obniża, obserwuje się wzmożone wypadanie włosów. Młode mamy bywają tym zaniepokojone. Jest to jednak stan naturalny. Po prostu wypadają te włosy, których żywot został w czasie ciąży przedłużony, jak i te, na które przyszła kolej. Można wtedy stracić nawet połowę włosów. Jednak takiego rodzaju łysienia nie należy traktować jak choroby, nie wymaga to leczenia. Po kilku kolejnych tygodniach wracają do gęstości sprzed ciąży.

Masz babo placek

Pewnie nie z powodu łysienia plackowatego powstało to powiedzenie. Ten rodzaj łysienia jest bardzo przykrą dolegliwością, a występować może nawet u niemowląt. Prawdopodobnie jest to choroba autoimmunologiczna. Nie mamy żadnego wpływu na jej pojawienie się, nie możemy mu przeciwdziałać, trudne jest leczenie, bowiem choroba niełatwo się poddaje terapii. Zaczyna się niespodziewanie od  wystąpienia w okolicy ucha niewielkiej łysej plamki, potem pojawiają się następne, które się powiększają,łączą, tworząc rozległe łysiny. Mimo braku pełnej kontroli nad leczeniem, należy przeprowadzać kurację, gdyż zaniedbane leczenie plackowate może doprowadzić do pozbawienia nas włosów z całego ciała, także brwi i rzęs.

Choroba często zwykle ustępuje samoistnie, następuje porost włosów. Nie zawsze jest to ostateczne pożegnanie z problemem, ponieważ zdarzają się jej nawroty. Remisje (ustępowanie objawów choroby) mogą trwać nawet kilkanaście lat, a bywa, że i kilkadziesiąt.

5,0 k